Harald Renner

Karl-Heinz is mijn charmante oudere broer. Hij is dertien en gaat naar de middelbare school. Iedereen vindt hem geweldig, niet ik.

Hij kan niet toveren zoals tante Hildegard dat doet. Maar hij bedriegt iedereen zodat ze schreeuwen en bang wordt dat hij in zijn tong snijdt of zijn maag snijdt.

Als zijn optreden voorbij is en er is geen bloedspatten en iedereen heeft geklapt, streelt papa zijn hoofd en kijkt om de cirkel heen met de woorden: "Is hij niet prachtig, deze jongen?

Karl-Heinz doet magie met scheermesjes wanneer collega's mijn vader bezoeken. De truc is dit: Hij opent een pak nieuwe messen. Iedereen kan zien dat ze scherp zijn. U kunt er zelfs karton mee snijden. Dan slikt hij de bladen in. Hij bijt een draad van een garenrol. Hij zal het daarna doorslikken. Dan drinkt hij in één keer een glas melk. De scheermesjes zijn allemaal bevestigd aan de draad, die hij eruit trekt. Hij laat zijn tong zien zodat iedereen kan zien dat er geen snijwonden zijn en dat er niets bloedt.

Mijn broer was de enige die me vertelde over de truc met het scheermesje. Maar ik kan niemand vertellen dat hij de scherpe messen niet doorslikt. Hij neemt stompe in zijn mond, die ook met de garenhaspel verbonden zijn en in het midden hol zijn, en de messen met de garenopening erin. Hij slikt de scherpe messen niet door, maar spuwt alles in de melk. Zo werkt de truc.

Ik weet niet of de truc de bezoekers evenveel interesseert als ze doen voorkomen. De gast pats mijn broer op de rug en vertelt hem dat hij een tweede Houdini is. Hij moet hem vleien omdat mijn vader zijn baas is. Het gezicht van mijn vader ontspant zich in een brede glimlach als je zoiets leuks over Karl-Heinz zegt.

Vorige maand zijn we met het hele gezin naar de bioscoop geweest. Er was een oude film. De naam was "Houdini, koning van de variëteit". Vroeger droomde ik over de film daarna. Het was zo griezelig hoe de beroemde ontsnappingskunstenaars hun hoofd in de tank met water hingen. Hij kon zich niet bevrijden omdat zijn appendix was gebarsten. De brandweer heeft het aquariumglas gebroken. Maar tegen die tijd kon het onmogelijke niet meer overleven. De beruchte escapoloog was bewusteloos en stierf later.
Mijn tante Hildegard kan geen trucs als Karl-Heinz uitvoeren. Maar ze is een magische heks en weet hoe ze een betovering moet uitspreken. Ze is een verkoopster in een speelgoedwinkel om de hoek. Als ze naar onze foto's kijkt, sluit ze haar ogen en creëert ze griezelige magische verhalen. Ze zijn niet zo eng als het scheermesje. Het zijn meer sprookjes waar alles een happy end heeft.

Een maand geleden vond ik mijn foto van de gebeten appel in mijn sigarendoosje. Naast de foto's van mijn gouden hamster, Fifi. Tante Hildegard heeft lang naar de foto gekeken. Toen streelde ze het met haar wijsvinger en zei dat ze een betovering kon uitspreken met een magische appel. Ze zegt dat slechte spreuken alleen worden gebruikt tegen kwade geesten, epidemieën of ongeluk op de weg.

Ze sneed de appel in tweeën. Daarna nam ze verse munt uit de tuin. Wrijf beide appelhelften in de appelhelften. Daarna moest ik hardop zeggen wat ik wilde uitbannen. Ik vroeg me af wat het belangrijkste was. Ik vertelde haar dat ik wenste dat Fifi niet meer op de gordijnen zou klimmen. Ze klimt zo snel omhoog. Als je niet merkt dat ze aan haar avontuur is begonnen, valt mijn hamster een paar minuten later van bovenaf op de grond. Op een dag kan ze gewond raken.

Ik wil ook niet dat Karl-Heinz de scheermesjes door elkaar haalt en de scherpe doorslikt. Dat was mijn tweede spreuk.

Het derde wat ik wilde was om 's nachts te stoppen met dromen over Houdini. Ik droom liever van de rode afstandsbediening auto. Het is een oude Borgward Isabella. Een maand geleden stond de speelgoedauto in de etalage van de winkel van tante Hildegard. Nu is het verdwenen. Ik wilde de Borgward zo graag voor mijn verjaardag.

Nadat ik klaar ben met mijn spreuken, sneed mijn tante een wedstrijd aan beide uiteinden in een klein spiesje. Daarmee verbond ze de appelhelften weer met elkaar. Daarna wikkelde ze een groen lint om de appel. Ik moest de vrucht begraven op een plek die alleen ik kende. De spreuk treedt pas in werking als de magische appel is vergaan.

De spreuk werkt goed. Ik droom niet meer van Houdini. Fifi klimt nog steeds de gordijnen op, maar nu voel ik me prima als het gebeurt. Karl-Heinz slikt de scherpe scheermesjes niet in, maar spuwt alles in de melk, zoals hij moet.

Vandaag is mijn achtste verjaardag. Op mijn geschenktafel staat de rode Borgward Isabella met afstandsbediening. Niemand anders in de klas heeft het omdat Borgwards niet meer bestaat, Karl-Heinz blaast op als Napoleon. Hij zegt dat het dom is om appels te begraven. Je kunt ze beter eten. Ik vind het helemaal niet dom. Want nu weet ik dat je magie kunt doen zonder trucs en bullshit. Maar alleen als je een magische heks bent.