Harald Renner

In mijn hart houd ik een zwart-wit beeld van de Algarve. Vaak doop ik het in kleuren, kleurrijk of gedempt, afhankelijk van de kleur. Ik sieren het beeld met veranderende verhalen.

Het noemt ook wel de rotsachtige Algarve met zijn pittoreske baaien Barlavento. "Tegenover de wind in" zou het kunnen vertalen. Ik hou van het woord en de houding die daarbij hoort. In "het drukt Barlavento", melancholie en reislust uit. "Fado" is de naam van de melancholische muziek van dit land, die dergelijke stemmingen weerspiegelt.

De voorste helft van mijn foto is genomen door de Atlantische Oceaan. Langzaam rolt de branding het strand op. De helderblauwe zee golven zachtjes en rustig. Vandaag de dag waait er geen wind op de golven.

Een twintig meter breed fijnkorrelig zandstrand loopt landinwaarts. Veel mensen die hongerig zijn naar zonneschijn genieten van zorgeloos zwemplezier. Het tafereel is vrolijk, ik ruik de zomer, ik wil tassen inpakken. De zon staat hoog aan de diepblauwe middaglucht. De schaduwen zijn kort. Dichtbij groen-geel en roestrood-gouden vissersboten op het strand. Ze zijn herkenbaar aan de hoge voorstam, zelfs van veraf.

Honingkleurige rotsen kenmerken de Barlavento. Het beslaat elke vierkante meter van deze rotsachtige baai met gebouwen. Alleen de met klimop beklede rotsachtige uitsteeksel aan de linkerkant van de foto laat de ondergrond doorschijnen. De rots, die ongeveer vijftig meter hoog is, geeft vorm en ondersteuning aan de nederzetting. Soms worden deze kleine baaien vergeleken met amfitheaters. Langgerekte platte gebouwen strekken zich uit over elkaar in de krapste ruimtes. Alle ogen van het raam zijn naar de zee gericht.

De onopgesmukte, witgekalkte huizen zijn functioneel en sober. Het onderwerpt alles aan de beperkingen van de schaarse bouwgrond. Een versterkt metselwerk van ruwe donkerbruine steenblokken domineert het midden van de foto. Donkere raamgrotten doorbreken de vestingmuur. Rondom de muren groeiden de huizenrijen op de helling op. Links van de rotsachtige uitsteeksel opent de baai zich. Er is ruimte voor moderne gebouwen met meerdere verdiepingen en vakantiewoningen.

De Algarve is altijd al blootgesteld geweest aan het spel van de getijden. Vreemdelingen hielden het land bezet. Feniciërs, Carthagers, Kelten, Romeinen, Visigoten en vele anderen hebben elkaar de macht afgenomen. De vestingmuur kondigt dit bewogen verleden aan. Mensen zoeken nog steeds onderdak en veiligheid in de witte huizen als de zee woedt. Nu bezetten toeristen het land, rustig en slechts enkele maanden per jaar. Barlavento ligt in mijn hart. Ik droom van zuidelijke winden.